Κάτι τρέχει στον Έβρο

Η Αλεξανδρούπολη βίωσε μια συγκινητική και δυναμική πορεία μνήμης για τα θύματα των Τεμπών, ανήμερα της επετείου των δύο χρόνων από την ανείπωτη τραγωδία.

Εκατοντάδες πολίτες κατέκλυσαν το κέντρο της πόλης, κρατώντας πανό, φωνάζοντας συνθήματα και απαιτώντας δικαιοσύνη. Η κοινωνία στάθηκε στο ύψος της, τιμώντας τη μνήμη των θυμάτων και διαδηλώνοντας για να μην ξεχαστεί το έγκλημα που κόστισε τη ζωή σε τόσους ανθρώπους.

Ωστόσο, η εικόνα αυτή αμαυρώθηκε από μια αντίθεση που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Την ώρα που η πόλη σιωπούσε σε ένδειξη πένθους, με πολλά καταστήματα να κατεβάζουν ρολά για δύο ώρες, σεβόμενα τη σημασία της ημέρας, ορισμένα καταστήματα επέλεξαν να λειτουργούν κανονικά, σαν να ήταν μια οποιαδήποτε συνηθισμένη μέρα. Για άλλη μια φορά, αποδείχθηκε ότι στο βωμό του κέρδους, αξίες όπως ο σεβασμός, η αλληλεγγύη και η συλλογική μνήμη θυσιάζονται χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η απόφαση αυτή προκάλεσε αγανάκτηση σε πολλούς πολίτες που συμμετείχαν στη πορεία, οι οποίοι εξέφρασαν την απογοήτευσή τους. «Δύο ώρες μόνο, για να δείξουμε πως δεν ξεχάσαμε, πως κάτι μας έμεινε από αυτή την τραγωδία. Και κάποιοι δεν μπόρεσαν να το κάνουν ούτε αυτό, επειδή προφανώς η ταμειακή μηχανή δεν σταματά ποτέ», ανέφερε χαρακτηριστικά μια διαδηλώτρια στο e-evros.gr.

Το ερώτημα είναι βαθύτερο και ξεπερνά την Αλεξανδρούπολη. Σε μια εποχή που το χρήμα φαίνεται να καθορίζει τα πάντα, πώς μπορούμε να μιλάμε για αξίες; Όταν ακόμα και ο θάνατος 57 ανθρώπων δεν αρκεί για να σταματήσει –έστω και συμβολικά– η εμπορική δραστηριότητα για δύο ώρες, τότε δεν είναι μόνο οι υποδομές μας που καταρρέουν, αλλά και η ηθική μας.

Η πορεία στην Αλεξανδρούπολη δεν ήταν απλώς μια διαμαρτυρία για τα Τέμπη. Ήταν μια υπενθύμιση ότι η κοινωνία καλείται διαρκώς να επιλέξει: Ανάμεσα στην ανθρωπιά και τον κυνισμό, ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη, ανάμεσα στην αξία της ζωής και την εμπορευματοποίησή της. Και, δυστυχώς, για κάποιους η επιλογή φαίνεται να είναι πάντα η ίδια.

Σ.Καλλονιάτη