Κάτι τρέχει στον Έβρο

Τη μια έχουμε πυρπολημένους κάδους απορριμμάτων, την άλλη καταστροφές και σκουπίδια σε παιδικές χαρές και πάρκα, την παράλλη μπογιές και σπρέι σε τοίχους ιδιωτικών και δημοσίων κτιρίων. Σχεδόν κάθε μέρα και ένα διαφορετικό περιστατικό, πέραν των ορίων λογικής συμπεριφοράς.

Το τελευταίο περιστατικό για το οποίο μας ενημέρωσαν φίλοι του e-evros, συνέβη αυτό το σαββατοκύριακο στον παραλιακό δρόμο της Αγίας Παρασκευής στη Μάκρη. Κάποιοι έβγαλαν το μένος τους στις κατασκευές που υπάρχουν εκεί για τη ρύθμιση της κυκλοφορίας και της στάθμευσης, με αποτέλεσμα που βλέπετε στις φωτογραφίες που δημοσιεύουμε. Σύμφωνα με άλλη μαρτυρία όμως, τις καταστροφές προκάλεσε αυτοκίνητο Μερσεντές το βράδυ του Σαββάτου, με άγνωστη αιτία (μηχανική βλάβη ή μέθη ή ο,τιδήποτε άλλο).

Είτε συνέβη το ένα είτε το άλλο, η ουσία είναι η ίδια. Υπάρχουν μικροί και μεγάλοι που δεν σέβονται τίποτα. προβαίνουν σε καταστροφές επίτηδες ή λόγω απροσεξίας και ανευθυνότητας και τελικά το κόστος καλείται να πληρώσει το κοινωνικό σύνολο.

Βέβαια το θέμα με την παραβατικότητα των ανηλίκων, έχει βγει πλέον εκτός ορίων. Συνεχώς έχουμε γεγονότα με βανδαλισμούς που το αποδεικνύουν. Εντάξει, το ξέρουμε οτι τα νεαρά παιδιά έχουν αίμα που "βράζει", άλλωστε όλοι περάσαμε από αυτήν την ηλικία. Όμως υπάρχουν και κάποια όρια. Η αναίτια καταστροφή ξένης ή δημόσιας περιουσίας έχει γίνει πια μάστιγα. Η νεανική παραβατικότητα "έχει χτυπήσει κόκκινο".

Προφανώς τα αίτια είναι πολλά. Σίγουρα μέσα σε αυτά δεν είναι η "καταπίεση" των νέων που υπήρχε παλαιότερες εποχές. Καταπίεση από το σπίτι, από το σχολείο, από το κράτος και ένα σωρό άλλες δικαιολογίες που χρησιμοποιούσαμε για να εξηγήσουμε ακραίες συμπεριφορές. Σήμερα υπάρχει μια σχεδόν απόλυτη ασυδοσία. Και όταν ισχύει αυτό, η κατάσταση απλά χειροτερεύει.

Εάν δεν μπορούν οι γονείς ή οι εκπαιδευτικοί να μεταλαμπαδεύσουν στα παιδιά την έννοια της κοινωνικής ευθύνης, τότε πρέπει να αναλάβουν άλλοι πρωτοβουλία. Απόδοση ευθυνών άμεσα στους γονείς και κηδεμόνες όσων ανηλίκων καταστρέφουν ό,τι βρίσκουν μπροστά τους.

Οι παιδικές χαρές και τα πάρκα είναι για να βρίσκουν χώρο παιχνιδιού και κοινωνικοποίησης μικρότερα παιδιά με τη συνοδεία των γονέων τους. Όχι χώροι ξεσπάσματος εφήβων. Το ίδιο ισχύει για τις πινακίδες σήμανσης και άλλα αντικείμενα ελέγχου της κυκλοφορίας και της εύρυθμης λειτουργίας μιας πόλης. Όπως βέβαια και για τους τοίχους που βρομίζονται με κάθε λογής συνθήματα που κατεβάζει το μυαλό οποιουδήποτε "επαναστάτη" και αναγκάζει τους ιδιοκτήτες ή το δημόσιο να ξοδεύονται συνεχώς για καθαρισμό και βαψίματα.

Η έννοια της ευθύνης περνά από το σπίτι πρώτα και μετά από το σχολείο. Όταν αυτά αποδεικνύονται αναποτελεσματικά, τότε υπάρχουν άλλες υπηρεσίες αρμόδιες να αποδώσουν ευθύνες. Και τα κλαψουρίσματα εκ των υστέρων, δεν θα έχουν κανένα νόημα.

Η πόλη ανήκει σε όλους και όχι σε μερικές ομάδες που αποτελούν μειοψηφία των υπολοίπων συνομηλίκων τους που έχουν σωστή ανατροφή και συμπεριφορά. Την ελεύθερη έκφραση την αγαπούμε όλοι, την ασυδοσία και την αντικοινωνική συμπεριφορά όμως, πρέπει να την καταδικάζουμε και να την αποτρέπουμε.

newsroom © e-evros.gr