Κάτι τρέχει στον Έβρο

Δεκάδες παιδιά, μεταξύ τους ορισμένα βρέφη. Παιδιά που βήχουν, που διψούν που ζητούν ένα κομμάτι ψωμί από τους γονείς τους, αν είναι τυχερά και έχουν και τους δύο.

Εικόνες ανεξίτηλες για όλους όσους βρέθηκαν χθες στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης με τους 117 πρόσφυγες και μετανάστες, που βρίσκονταν στ’ ανοιχτά της Σαμοθράκης στη ξύλινη βάρκα της “σωτηρίας;” τους.

Μπορεί ο Ο.Λ.Α., το πολυκοινωνικό του Δήμου της Αλεξανδρούπολης, ακόμα και οι κάτοικοι της πρωτεύουσας του Έβρου να έδωσαν το ηχηρό τους παρόν στην έκκληση για βοήθεια σε είδη πρώτης ανάγκης, όμως οι εικόνες αυτές δε βγαίνουν εύκολα απ’ το μυαλό κανενός.

Δεν είναι η ευαισθησία μόνο για το δράμα αυτών των ανθρώπων που δείχνουμε όλοι, είναι τα παιδιά…

Αυτά τα παιδιά, που βρεγμένα από βροχή και θάλασσα μ’ ενα κομμάτι ψωμί στο χέρι, παίζουν ανέμελα, αναζητώντας στιγμές ηρεμίας και γαλήνης είτε στην αγκαλιά των γονιών τους, είτε στο μεταξύ τους παιχνίδι. 

Ένα παιχνίδι σε ειρηνικό έδαφος, χωρίς φασαρία, χωρίς τους παφλασμούς των κυμάτων, χωρίς να βλέπουν το αγριεμένο βλέμμα των κηδεμόνων τους και αναρωτιέται κανείς… τι αύριο μπορεί να υπάρξει… θα υπάρξει; Ποιες εικόνες θα στιγματίσουν αυτές τις ψυχές; 

Τα παιδιά είναι παιδιά και δε χρωστάνε τίποτα, άλλοι έφτιαξαν το παρόν τους και προσδιορίζουν το αβέβαιο μέλλον τους.

Κ.Καλεντερίδου