Κάτι τρέχει στην Ελλάδα

Βέλη κατά της παρωχημένης, αποτυχημένης πολιτικής που ακολουθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση εξαπέλυσε η Διεθνής Αμνηστία για την Ευρώπη, με αφορμή τη σύνοδο κορυφής που πραγματοποιήθηκε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα. 

Για την ανάγκη μίας “τολμηρής, φιλόδοξης νέας προσέγγισης” έκανε λόγο ο John Dalhuisen, διευθυντής της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ευρώπη, συμπληρώνοντας οτι “αυτό που πήραμε ήταν η συνέχιση της αποτυχημένης στρατηγικής”.

Ο κ. Dalhuisen έκανε λόγο για αποφάσεις που όχι μόνο δεν ανακουφίζουν τη πίεση των κρατών που δέχονται τους περισσότερους μετανάστες, όπως η Ελλάδα, αλλά επιτρέπουν να συνεχιστούν οι χαοτικές σκηνές των τελευταίων εβδομάδων.

Η σύνοδος κορυφής που ολοκληρώθηκε τα ξημερώματα της Πέμπτης, αποφάσισε τη μετεγκατάσταση 120.000 προσφύγων από τους πάνω από 500.000 που έχουν ήδη φτάσει στην Ευρώπη, ενώ θα ενισχυθεί ο ΟΗΕ με 1 δις ευρώ και θα προστατευθούν τα “εσωτερικά σύνορα” της Ε.Ε. Σε δημοσίευμα της efsyn.gr, το κείμενο της απόφασης διευκρινίζει οτι θα μετατοπιστούν άμεσα μόνο οι 66.000, αφήνοντας τους υπόλοιπους να κατανεμηθούν αργότερα, σε βάθος διετίας.

Την ίδια στιγμή, η Ουγγαρία, η οποία έχει εφαρμόσει τα σκληρόμετρα μέτρα κατά των μεταναστών σε όλη την Ευρώπη, αρνείται να δεχτεί τους πρόσφυγες που της αναλογούν, με αποτελέσμα η Ε.Ε. να πρέπει να υποβάλει διαφορετικές προτάσεις για την ανακατανομή των προσφύγων που είχαν καταλογιστεί στην Ουγγαρία. Σε μία άνευ προηγουμένου κίνηση “αλληλεγγύης” η Ουγγαρία προσφέρθηκε να ανοίξει έναν …”διάδρομο”, ώστε οι πρόσφυγες να εισέρχονται από την Κροατία με τρένο ή λεωφορείο, υπό τον όρο Αυστρία και Γερμανία να λάβουν πλήρη ευθύνη. 

Ο κ. John Dalhuisen δήλωσε ότι οι αποφάσεις αυτές δε θα ανακουφίσουν τις χώρες που το έχουν πρωτίστως ανάγκη, δηλαδή την Ελλάδα και την Ιταλία, και “χωρίς πολύ πιο συγκεκριμένη και άμεση βοήθεια προς τις χώρες αυτές, οι χαοτικές τραγικές σκηνές που είδαμε τις τελευταίες εβδομάδες, θα συνεχίσουν και πολύ πιθανό να επιδεινωθούν”, συμπληρώνοντας οτι “ο πυρήνας των προτάσεων αφορά το πώς θα κρατήσουν τους πρόσφυγες μακριά, αγνοώντας τη πραγματικότητα της παγκόσμιας προσφυγικής κρίσης και τις υποχρεώσεις των κρατών να παρέχουν προστασία σε εκείνους και εκείνες που δεν μπορούν να τη βρουν αλλού”.