Κάτι τρέχει στον Έβρο

Δεν έχουν περάσει πολλές εβδομάδες από την άφιξη στην Ανατολική Μεσόγειο τεράστιων αεροπορικών και ναυτικών δυνάμεων των ΗΠΑ με σκοπό την προστασία του Ισραήλ από τους βαλλιστικούς πυραύλους που εκτοξεύονταν από το Ιράν. Η «καλύτερη στη Μεσόγειο» (Best in the Med), όπως είναι γνωστή η βάση, ή πιο σωστά οι εγκαταστάσεις της Σούδας που φιλοξενούν και εξυπηρετούν το αμερικανικό ναυτικό σε συνδυασμό με το γειτονικό αεροδρόμιο στο Ακρωτήρι, αποδείχθηκαν χρήσιμες για τις ΗΠΑ σε όλη τη φάση των επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή.

Φαίνεται, πάντως, ότι οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται και για περαιτέρω επενδύσεις στην Αλεξανδρούπολη. Μάλιστα, στα μέσα Ιουλίου αναμένεται να καταφθάσει στην Αλεξανδρούπολη κλιμάκιο που θα αποτελείται από στρατιωτικούς, προκειμένου να εξετάσει τις εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούνται εκεί από τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ. Σε αυτές, πέρα από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης το οποίο χρησιμοποιείται ως σημείο εισόδου, περιλαμβάνεται και το Στρατόπεδο Γιαννούλη, όπου προς το παρόν η αμερικανική παρουσία είναι πολύ μικρή.

Το αμερικανικό ενδιαφέρον για τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις και υποδομές στην Αλεξανδρούπολη διατηρεί την αυτοτελή σημασία του, καθώς καταγράφεται σε μια περίοδο όπου, όπως είναι σαφές, η Ουάσιγκτον έχει αποφασίσει να απεμπλακεί σε σημαντικό βαθμό από το ουκρανικό μέτωπο. Βέβαια, η δυνατότητα της Αλεξανδρούπολης για ταχεία μεταφορά στρατευμάτων, πολεμοφοδίων και λοιπών ενισχύσεων μέσω σιδηροδρόμου προς τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, που αποτελούν σημαντικό κρίκο στην ανατολική – νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, είναι ιδιαίτερα σημαντική. Ωστόσο η γεωπολιτική αξία της Αλεξανδρούπολης εντοπίζεται, ακριβώς, στη δυνατότητά της να αποτελέσει εναλλακτική όδευση όχι μόνο για στρατεύματα, αλλά και εμπορικά προϊόντα και ενέργεια, σε περίπτωση που η Μαύρη Θάλασσα «κλείσει» για τα μη παράκτια κράτη, όπως συμβαίνει ήδη από το 2022 και έπειτα.

Για την Αθήνα το θερμό ενδιαφέρον των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων τόσο για τη Σούδα, όσο και για την Αλεξανδρούπολη, είναι ευπρόσδεκτο, σε μια περίοδο κατά την οποία είναι απολύτως σαφές πως το Πεντάγωνο ακολουθεί μια πολιτική κατά το δυνατόν μικρότερης δέσμευσης σε όλες τις περιοχές που βρίσκονται μακριά από τον Ειρηνικό Ωκεανό, όπου εντοπίζεται και το βασικό πεδίο ανταγωνισμού των ΗΠΑ με την Κίνα.