Κάτι τρέχει στον Έβρο

Το 2023 η Κίρκη βρέθηκε μια ανάσα από την απόλυτη καταστροφή. Οι φλόγες περικύκλωσαν το χωριό, οι κάτοικοι έζησαν ώρες αγωνίας και ολόκληρη η χώρα παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα.

Τρία χρόνια μετά, θα περίμενε κανείς ότι το πάθημα έγινε μάθημα.

Οι φωτογραφίες όμως λένε μια εντελώς διαφορετική ιστορία.

Ξερά χόρτα παντού. Εγκαταλελειμμένες κατοικίες που έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Οικόπεδα που μοιάζουν να μην τα έχει πλησιάσει άνθρωπος εδώ και χρόνια. Εστίες που, σε περίπτωση μιας νέας πυρκαγιάς, μπορούν να λειτουργήσουν ως προσάναμμα, θέτοντας σε κίνδυνο περιουσίες και ανθρώπινες ζωές.

Αυτή δεν είναι απλώς μια κακή εικόνα. Είναι μια εικόνα ντροπής. Μια εικόνα που δείχνει ότι η μνήμη μας αποδείχθηκε μικρότερη από τις στάχτες που άφησε πίσω της η μεγαλύτερη πυρκαγιά που γνώρισε ποτέ ο Έβρος.

Πού είναι οι έλεγχοι; Πού είναι οι υποδείξεις; Πού είναι οι παρεμβάσεις; Πού είναι η ευθύνη των ιδιοκτητών που εγκαταλείπουν τις περιουσίες τους και των αρμόδιων αρχών που οφείλουν να επιβλέπουν την εφαρμογή της νομοθεσίας;

Δεν γίνεται κάθε καλοκαίρι να ακούμε για σχέδια, ετοιμότητα και πρόληψη, ενώ η πραγματικότητα μέσα στους οικισμούς να διαψεύδει τα πάντα.

Η πρόληψη δεν είναι συνεντεύξεις Τύπου. Δεν είναι δελτία Τύπου. Δεν είναι φωτογραφίες μπροστά σε χάρτες.

Οι φωτογραφίες αυτές δεν τραβήχτηκαν για να δημιουργήσουν εντυπώσεις. Τραβήχτηκαν γιατί κάποιοι εξακολουθούν να αδιαφορούν. Και όταν η αδιαφορία συναντά την ξηρασία, τον αέρα και τις υψηλές θερμοκρασίες, το αποτέλεσμα το γνωρίσαμε πολύ καλά το 2023.

Ας μην περιμένουμε να γεμίσει ξανά ο ουρανός καπνό για να θυμηθούμε τις ευθύνες μας.

Τότε θα είναι αργά.