Κάτι τρέχει στον Έβρο

Για πέμπτη ημέρα συνεχίζεται η μάχη με τις φλόγες στον Έβρο και καθώς οι καπνοί αραιώνουν στο κέντρο της Αλεξανδρούπολης, με το μέτωπο να μεταφέρεται προς Ροδόπη, όσο περνάει η ώρα, τόσο αποκαλύπτονται τα καμένα σπίτια που άφησε πίσω της η πύρινη λαίλαπα. 

Περισσότερα από 20 σπίτια στην Κίρκη, 10 μεταξύ Δικέλλων-Μεσημβρίας, περισσότερα από έξι στην Παλαγία και μέχρι στιγμής πέντε στον Άβαντα είναι ο τραγικός απολογισμός, που έχει γίνει γνωστός μέχρι αυτή την ώρα. 

Γονεϊκά σπίτια, παραθεριστικές κατοικίες, αποθήκες και μαντριά έμειναν να ζέχνουν μισοσβησμένη κάπνα και θάνατο.  

Στην πρώτη γραμμή της μάχης με τη φωτιά

Εκεί έμειναν και σε αυτήν τη μάχη οι Εβρίτες. Συνειδητά και υπεύθυνα. Ξάγρυπνοι φύλακες του τόπου που κατακάηκε με εγκληματική ακρίβεια. 

«Ένα μεγάλο Συγνώμη για τα σπίτια που κάηκαν στο χωριό. Εγώ και ο πατέρας μου ήμασταν οι μόνοι που μείναμε εκεί σώσαμε ό,τι μπορούσαμε, αν δεν ήμασταν εκεί θα καίγονταν όλο το χωριό! Και πάλι συγνώμη!» αναφέρει σε ανάρτησή του ο Νίκος Μητόπουλος, κάτοικος Κίρκης.

Και πώς να μη σηκώσεις την ευθύνη στην πλάτη σου, όταν μένεις μόνος; Μόνος, όπως μόνοι απέμειναν αυτή την εφιαλτική τέταρτη ημέρα της φωτιάς, και άλλοι οικισμοί, περιμένοντας τις πυροσβεστικές δυνάμεις, που κάλυπταν το ασύλληπτο μέτωπο των 60χλμ.  

Το ερώτημα που απομένει είναι, πώς ανακοινώνεις στον ηλικιωμένο γονιό που φιλοξενείς, ότι δεν μπορεί να επιστρέψει πλέον στο σπίτι που μεγάλωσε τα παιδιά του; 

Πώς παρηγορείς τον άνθρωπο, που μαζί με το σπίτι του έχασε αναμνήσεις και βιώματα μιας ζωής;

Η αλληλεγγύη στο τέλος σίγουρα θα λάμψει, αλλά δεν μπορούμε πλέον ούτε να βασιζόμαστε, ούτε να ελπίζουμε μόνο σε αυτή. 

Μαρία Γαβριηλίδη