Κάτι τρέχει στον Έβρο

Το καλοκαίρι πλησιάζει ξανά στην Αλεξανδρούπολη, και μαζί του όχι μόνο η τουριστική κίνηση, τα χαμόγελα στην παραλιακή και τα γεμάτα τραπέζια, αλλά και... το καθιερωμένο "φεστιβάλ καταγγελιών".

Ήδη, κάποιοι έχουν βγάλει από τα ντουλάπια τα μέτρα τους – κυριολεκτικά. Περπατούν ανάμεσα σε τραπεζοκαθίσματα, μετρούν πόντους και εκατοστά, καταγράφουν, φωτογραφίζουν. Είναι οι ίδιοι που, μόλις τελειώσει η καταμέτρηση, θα αναπολήσουν φωναχτά το πόσο ζωντανές είναι η Καβάλα, η Θεσσαλονίκη, η Ξάνθη και η Κομοτηνή – «εκεί τουλάχιστον κάτι γίνεται, έρχεται κόσμος, έχει εκδηλώσεις».

Και κάπου εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα: Τι πόλη θέλουμε τελικά;

Γιατί δεν γίνεται την ίδια στιγμή να ζητάμε τουρισμό, ανάπτυξη, ζωή και νεολαία και να αντιμετωπίζουμε κάθε μουσική εκδήλωση ως απειλή. Ποιος επιχειρηματίας θα πάρει το ρίσκο να διοργανώσει ένα live, μια πολιτιστική βραδιά ή μια open air προβολή όταν ξέρει ότι στη χειρότερη θα βρεθεί στο αυτόφωρο και στην καλύτερη σε μια γραφειοκρατική κόλαση;

Δεν είναι αυτό επιλογή, είναι αντίφαση. Ζητάμε πρόοδο, αλλά με τα φρένα τραβηγμένα. Θέλουμε να είμαστε «τουριστικός προορισμός», αλλά με όρους... ωραρίου δημοσίου υπαλλήλου. Δεν γίνεται να μιλάμε για εξωστρέφεια όταν κάθε προσπάθεια να βγει η πόλη από τη ρουτίνα, να ακουστεί λίγο παραπέρα, καταπνίγεται από διαμαρτυρίες.

Κανείς δεν μιλάει για ασυδοσία – ούτε ο τουρίστας, ούτε ο κάτοικος θέλει ένα ανεξέλεγκτο καλοκαίρι. Χρειαζόμαστε κανόνες που εφαρμόζονται με λογική, όχι τιμωρίες που εξαντλούν τη διάθεση και την πρωτοβουλία.  

Το καλοκαίρι είναι ευκαιρία για όλους: για τους επιχειρηματίες, για τους νέους, για τις οικογένειες, για τους επισκέπτες. Και κυρίως, για την ταυτότητα αυτής της πόλης που αιωρείται ανάμεσα στο «μην ενοχλείτε» και στο «γιατί δεν έχουμε τίποτα;».

Σ.Καλονιάτη