Κάτι τρέχει στον Έβρο

Σε ειδική τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Προεδρικό Μέγαρο στην Αθήνα, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας απένειμε παράσημα σε ανθρώπους που διακρίθηκαν για την κοινωνική προσφορά τους. Μεταξύ αυτών ήταν και τρεις Εβρίτες.

Δυστυχώς οι δύο από αυτούς, το ζεύγος Αραμπατζή από το Διδυμότειχο, δεν ήταν δυνατόν να παραστούν στην τελετή και έτσι τα παράσημα επέδωσε την ίδια ώρα στην οικία τους, ο Υπασπιστής της Προέδρου. Τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος στον Παναγιώτη Αραμπατζή και τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Ευποιΐας στη Σωτηρία Αραμπατζή.

Για το ζευγάρι των συνταξιούχων από το Διδυμότειχο, η κυρία Πρόεδρος τόνισε:
"Τιμούμε τον Παναγιώτη και τη Σωτηρία Αραμπατζή, δυστυχώς απόντες από τη σημερινή τελετή, οι οποίοι δώρισαν στο Νοσοκομείο Διδυμοτείχου 100.000 ευρώ, ποσό που αξιοποιήθηκε από το νοσοκομείο για την απόκτηση ενός οχήματος μεταφοράς ασθενών ΑΜΕΑ και την προμήθεια εξοπλισμού. Τέτοιες προσφορές από καθημερινούς ανθρώπους, με περιορισμένα οικονομικά μέσα αλλά με βαθύτατη ενσυναίσθηση, ευγένεια και υπέρβαση του εαυτού, αποδεικνύουν έμπρακτα πως όταν βλέπουμε στον άλλον τον εαυτό μας ο κόσμος μας γίνεται καλύτερος."

Το τρίτο παράσημο για τον Έβρο, ήταν ο Χρυσός Σταυρός του Τάγματος της Ευποιΐας, στην Αγγελική Γιαννακίδου, ιδρύτρια και Πρόεδρο του Εθνολογικού Μουσείου Θράκης στην Αλεξανδρούπολη.

Κατά την επίδοση του παρασήμου, η κυρία Σακελλαροπούλου τόνισε τα εξής:
"Επί πενήντα χρόνια η Αγγελική Γιαννακίδου καταγράφει, διασώζει, συλλέγει, τεκμηριώνει και οργανώνει τα υλικά κατάλοιπα του θρακιώτικου πολιτισμού. Το 2002 ιδρύει το Εθνολογικό Μουσείο Θράκης, όπου συγκεντρώνονται τεκμήρια χρονολογούμενα από τον 17ο αιώνα έως σήμερα, και στη συνέχεια δημιουργεί το Δίκτυο Τεχνουργών της Θράκης ΡΙΖΑ, με σκοπό την αξιοποίηση των ντόπιων μαστόρων και την μετατροπή του πολιτιστικού αποθέματος της περιοχής σε δύναμη για την ανάπτυξη της Θράκης. Ο χρυσός σταυρός του Τάγματος της Ευποιίας τιμά την προσπάθειά της να αναβιώσει τη λησμονημένη ή και υποτιμημένη, στις μέρες μας, χειροτεχνία, όχι μόνο ως μέσο ενίσχυσης της τοπικής οικονομίας και ως δραστηριότητα με ιστορική, πολιτισμική, κοινωνική αξία, αλλά και ως αντίβαρο στη σύγχρονη ανασφάλεια, ως εργασία που μπορεί να προσδώσει συνέχεια σε έναν ασταθή, αδιάκοπα μεταβαλλόμενο κόσμο."